ခပ္သိမ္းေသာ အမႈအရာ တို႔သည္ မိမိတို႔ အခ်ိန္ရွိ၏။ မိုးေကာင္းကင္ေအာက္၌ ႀကံစည္သမွ် အသီးသီးတို႔ကို ျပဳရေသာ အခ်ိန္ရွိ၏။ (ေဒ ၃း၁)
ကၽြန္မေနထုိင္ေသာေဒသ၌ ယခုအခ်ိန္ကာလသည္ အပင္မ်ားေသသြားသကဲ့သို႔ ေျမႀကီး ေအာက္၌ ျမဳပ္ေနသည္။ စိတ္ခ်ရသည့္အခ်ိန္ မေရာက္သေရြ႕ သူတို႔ျပန္မေပါက္လာပါ။ ႏွင္းက်ၿပီး ေျမတစ္ျပင္လံုး၌ ေရခဲမသြားမီ အပင္မ်ားသည္ ရြက္ေဟာင္းေခၽြသည္။ ၎တို႔ျပန္ရွင္သန္ရမည့္ ေနာက္ရာသီ မတိုင္မီအထိ ဆုတ္သြားၿပီး အနားယူလ်က္ စြမ္းအင္မ်ားကို ေခၽြတာသည္။ အ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းႏွင့္ အပင္မ်ားမွာ မေသေသးပါ။ ငုတ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ႏွင္းမ်ားအရည္ေပ်ာ္ၿပီး ေျမသားေပၚလာလွ်င္ ၎တို႔မွာ ေကာင္းကင္သို႔ ဦးေမာ့ၿပီး ေတာက္ပေသာ အေရာင္အဆင္း၊ သင္းပ်ံ႕ေသာ ေမႊးရနံ႔မ်ားျဖင့္ ၎တို႔၏ဖန္ဆင္းရွင္ကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္သည္။
ဘ၀အသက္ရွင္သန္ရာ၌လည္း ထိုသို႔ ၿငိမ္ေန ငုတ္ေန
ရေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားကို ကၽြန္မတို႔၀င္ေရာက္ ျဖတ္သန္း ရသည္။
ကၽြန္မတို႔ မေသေသာ္လည္း ကၽြန္မတို႔ မေပၚလြင္ မထင္ရွားျဖစ္ေနသည္ဟု ခံစားရမည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ မိမိသည္ အသံုးမ၀င္ဟု ခံစားရၿပီး၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘုရားထပ္သံုးမည္နည္းဟု အေတြး၀င္မိသည္။ ဤသို႔ေသာ အခ်ိန္မ်ိဳးသည္ ကၽြန္မတုိ႔ကို ကာကြယ္ရန္ႏွင့္ ျပင္ဆင္ေပးရန္ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တန္ၿပီး အေျခအေနမ်ားစိတ္္ခ်ရၿပီ ဆိုလွ်င္ အေစခံရန္ႏွင့္ ကိုးကြယ္ရန္ ဘုရားသခင္ကၽြန္မတို႔ကို ေစစားေခၚယူလိမ့္မည္။
ဤသို႔ေသာအခ်ိန္မ်ိဳးကို ေမာေရွႀကံဳခဲ့ရသည္။ သူ႕၏ေဟၿဗဲအမ်ိဳးသားခ်င္းကို အႏၱရာယ္ျပဳသည့္ အဲဂုတၱဳလူကို သတ္ပစ္ၿပီးေနာက္ သူ႕အသက္အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ အေ၀းရွိ မိဒ်န္အရပ္သို႔ ေမာေရွ ထြက္ေျပးခဲ့ရသည္ (ထြ ၂း၁၁-၂၂)။ ထုိအရပ္တြင္ သူ႕ဘ၀၌ အႀကီးမားဆံုးေသာ တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ေရး ဘုရားရွင္သူ႔ကို ကြယ္ကာ လ်က္ ျပင္ဆင္ခဲ့သည္။ (၃း၁၀)
ထို႔ေၾကာင့္ အားယူ၍ရဲ႕ရင့္ျခင္းရွိပါ။ ကၽြန္မတို႔သည္ ဘုရားသခင္ေရွ႕၌ မထင္ရွား မေပၚလြင္သူမ်ား မဟုတ္ပါ။
No comments:
Post a Comment